Wojciech Bruszewski - Fenomeny percepcji
2010-08-27
Istotą projektu „Wojciech Bruszewski. Fenomeny percepcji”, na który składają się wystawa i obszerna publikacja autorstwa Janusza Zagrodzkiego, jest ukazanie całokształtu pracy twórczej niedawno zmarłego artysty.
Pułapki usiłuję zastawiać w miejscu kontaktu pomiędzy »duchowym« a »materialnym«, pomiędzy tym, co »wiemy i myślimy« a tym, co »jest«.
Proceder ten, wykonywany systematycznie, prowadzi w wyniku do destrukcji KONWENCJI TEGO, CO ISTNIEJE, przy czym mechaniczne i elektroniczne środki przekazu,
jako kanał czysty, nieobciążony schematami umysłu, występują w roli katalizatora reakcji a hipotetyczne TO, CO ISTNIEJE,
w znaczeniu pierwszym – na zewnątrz – jako energia potencjalna destrukcji”.
Od ponad 40. lat związanego z awangardą łódzką. Wojciech Bruszewski (1947–2009), absolwent Wydziału Operatorskiego i Wydziału Reżyserii PWSFTviT, był artystą wszechstronnym, w równym stopniu posługiwał się obrazem, dźwiękiem, jak i słowem. Już w latach 60. jego działania w grupie fotograficznej „Zero 61” zwróciły uwagę krytyki. Praca artystyczna w Warsztacie Formy Filmowej (1970–1976), którego był współzałożycielem (z Józefem Robakowskim, Ryszardem Waśko i Pawłem Kwiekiem), uczyniła go znanym w Europie twórcą filmów strukturalnych. Od 1973 roku realizował eksperymentalne prace w nowej technologii video, a w początkach lat 80. w czasie stypendium twórczego DAAD w Berlinie rozpoczął wykorzystywać w swoich działaniach komputery. Był artystą cenionym na arenie międzynarodowej.
Uczestniczył w wielu wystawach nowej sztuki polskiej m.in. w „Atelier 72” w Edynburgu (1972), „22 polnische Künstler” w Kolonii (1977), „Présences Polonaises” w Centre Georges Pompidou w Paryżu (1983). Równie często brał udział w międzynarodowych manifestacjach artystycznych, jak przykładowo: „Documenta 6” i „Documenta 8” w Kassel (1977, 1987), „Film als film” w Kolonii (1977), „Film as film” w Londynie (1979), „Biennale w Sydney” (1982), „Medienbiennale Leipzig 94. Minima Media” w Lipsku (1994). W latach 1988–1993, prowadził emisję dyskursu filozoficznego „Niekończącej się rozmowy”, przekazywanej przy współpracy Wolfa Kahlena w sposób ciągły przez Radio Ruiny Sztuki w Berlinie. Był również współzałożycielem Muzeum Artystów w Łodzi (1991).
Został laureatem wielu nagród filmowych i muzycznych, m.in. uzyskał nagrodę w I Otwartym Konkursie Chopinowskim na wszystkie instrumenty z wyjątkiem fortepianu, Kraków (1999). Jego nagrania wydał Narodowy Instytut Fryderyka Chopina z okazji obchodów roku chopinowskiego „Chopinimy” (2010).
Przygotowanie wystawy i wydanie publikacji przez Miejską Galerię Sztuki w Łodzi, w ramach Fokus Łódź Biennale, stało się możliwe dzięki wszechstronnej pomocy żony artysty Małgorzaty Kamińskiej i wielu przyjaciół.
03 września 2010 - 03 października 2010
Miejska Galeria Sztuki - Ośrodek Propagandy Sztuki
Park im. H. Sienkiewicza, ul. Sienkiewicza 44
90-009 Łódź













Podaj swój adres e-mail
