Od ponad 10 lat, parafrazując motyw martwej natury, artysta portretuje otaczającą go materię, przywołując pierwotną, wartość sztuki - mimetyzm. Vermerowskie atlasy, perły i koronki znalazły swoje współczesne odpowiedniki, a powierzchnia plastiku, lakierowanego metalu, szkła, czy filcu jest w obrazach Tomana nie mniej iluzoryczna niż u siedemnastowiecznych twórców trompe l'oeil. Toman jest też malarzem o konceptualnym sposobie myślenia, dla którego najważniejsze są: realizacja idei i sam proces tworzenia. Ten swoisty paradoks, polegający na zderzeniu wizerunku malarza doskonałych technicznie obrazów (wartość sama w sobie zachodniej sztuki) z artystą skoncentrowanym na ideowym procesie tworzenia, jest jedną, z najważniejszych cech twórczości Tomana. Wartością nadrzędną jego sztuki, równie niezmienną, od lat, jest malarstwo. Ostateczny wybór tego medium dokonał się podczas studiów we Francji, w której - jak mówił Toman - nikt juz nie potrafi malować, więc on uczynił z malarstwa swój jedyny i doskonalmy technicznie środek artystycznego wyrazu.

Na pierwszy rzut oka, przyjmując hiperrealistyczną konwencję, Toman uległ globalnemu zauroczeniu i (….) stał sic piewcą konsumpcyjnej estetyki, ponowoczesnym malarzem, który z warsztatowej biegłości uczynił sens swojej sztuki. Ale to tylko pozór, gdy malarz nie uprawia hagiografii kultury masowej, lecz w istocie rzeczy ją dekonstruuje, obraz po obrazie demaskując jej wtórność i pojęciową, kiczowatość. (…)Toman woli używać płótna jak lustra, którym niczym mityczni bohaterowie walczy z potworami ”popularnej” rzeczywistości. Portretując doskonale w swej materii przedmioty, odbija ich znaczenia i pozbawia sztucznej głębi. Malarz drobiazgowo rejestruje klęskę pierwotnych znaczeń i portretuje to, co po nich pozostaje - oczywisty świat przedmiotów, błyskotliwy w formie i pusty w treści. To zapis stanu epoki ponowoczesnej, w której sztuka rozpuszcza sic w pop-kulturze, a ta niweluje wszelkie sensy i znaczenia.”

Przemysław Jędrowski