Share |

TEATR DRAMATYCZNY

M.ST. WARSZAWY IM. GUSTAWA HOLOUBKA

OPIS FIRMY

Dekalog (pozytywów),  czyli 10 przykazań Teatru Dramatycznego


Ryzykuj.

Buduj demokrację w teatrze.

Rób remanent – przestrzeni, idei, myśli, wyobraźni.

Rozpoznaj własną tożsamość w tożsamości miejsca.

Radykalizuj społeczną świadomość.

Trzymaj się tradycji – każ obumierać jej formom, ocalając myśli.

Szukaj prawdy – prawd jest wiele.

Pamiętaj – nic bardziej nie korumpuje niż przeświadczenie, że płynie się z prądem.

Miej gdzieś natychmiastowy sukces.

Staraj się mieć wolne w poniedziałek.



Teatr Dramatyczny - 51-letni mężczyzna po kryzysie wieku średniego; pierwsze lata jego istnienia upłynęły w bezpiecznym, ale żelaznym łonie matki - Armii. Dopiero w czerwcu 1957 roku, gdy teatr przejęło miasto, ochrzczono go mianem "Dramatycznego". Obecne lokum znalazł jednak jeszcze w 1954 roku, kiedy kończono prace nad "darem narodu radzieckiego dla narodu polskiego". Jak mawiał Konstanty Puzyna, pierwszy kierownik literacki Dramatycznego, teatr ten miał stać się "antywerystyczny, środowiskowy, intelektualny, polityczny", szybko okazał się jednak zajadły i ironiczny. Pod młodzieńczą beztroską niejednokrotnie skrywał całkiem już poważne rozważania o istocie władzy - obok Fredry, Ionesco i Słomczyńskiego wystawiał teksty Shakespeare`a i Mrożka, Różewicza i Gombrowicza, Dürrenmatta. Teatr Dramatyczny starał się przekraczać stereotypy, omijać zakazy, kwestionować niewzruszone do niedawna prawdy. To na jego deskach powstawały najważniejsze polskie spektakle przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Szybko stał się teatrem otwartym, zachłannie poszukującym inspiracji i konfrontacji wśród najlepszych ówczesnych przedstawień konkurencji. Tak narodziła się idea Warszawskich Spotkań Teatralnych, skupiających w jednym zachwycającym splocie sceny inne i świadectwa innych doświadczeń.

 

W 1972 roku dyrekcję obejmuje Gustaw Holoubek. Na bazie poszukiwań poprzednich lat za jego dyrekcji Teatr Dramatyczny staje się głównym ośrodkiem życia teatralnego – tu reżyseruje Jerzy Jarocki, tu powstaje jego najsłynniejszy Ślub (1974), tu wystawia Pieszo (1981). Wówczas Dramatyczny staje się bardziej polski, wyraźnie obywatelski. Pod egidą Holoubka teatr skupia najlepszy ówczesny zespół aktorski, kusząc sławy, przyciągając widzów, igrając z władzą ludową. Marsz zwycięstwa kończy się w 1983 roku, gdy na skutek oporu wobec ówczesnej sytuacji politycznej w dwóch niezapomnianych przedstawieniach (Dwie głowy ptaka oraz Ksiądz Marek) dochodzi do odwołania dyrektora. Kolejne lata to okres zawirowań i represji, które Teatr Dramatyczny znosi na równi z największymi opozycjonistami; nie obywa się jednak bez strat. Teatr traci na znaczeniu, rozpada się zespół aktorski.

 

Przed nagłą śmiercią z wyczerpania ratuje go Zbigniew Zapasiewicz, który stara się ożywić legendę tej sceny. Dzięki jego wysiłkom w Teatrze Dramatycznym znów występują wielcy, znów pojawiają się znaczące przedstawienia, jak choćby Ja, Feuerbach (1988) z niezapomnianą rolą Tadeusza Łomnickiego. Od 1990 roku Teatr Dramatyczny stara się nadążyć za zmianami w kraju: demokratyzacją i uwolnieniem rynku. Za dyrekcji Macieja Prusa obok (zawsze na miejscu) wielkiej klasyki powstaje musical Metro (1991), który odnosi niewątpliwy sukces komercyjny. Dzięki podjętej od 1993 roku współpracy z Piotrem Cieślakiem Teatr Dramatyczny zmienia kierunek artystyczny. Trwając w centrum Europy Centralnej, "ziewającej pustce" kraju, który nigdy nie stał się tym, co zostało przez niego wyśnione, stanowiąc krawędź, sięga po repertuar europejskich rubieży, które przywołując duchy dwudziestowiecznych doświadczeń, na nowo projektowały obszar wolności w zbiorowej utopii teatru, gdzieś między tekstami Bernharda, Wyspiańskiego, Czechowa, Bułhakowa czy Hrabala. Przez następne lata zaprasza do siebie wybitnych polskich reżyserów - Piotra Cieplaka, Agnieszkę Glińską, Grzegorza Jarzynę, Grażynę Kanię, Antoniego Liberę, Krystiana Lupę, Krzysztofa Warlikowskiego, Roberta Wilsona i wreszcie Pawła Miśkiewicza. W latach 2002-2006 Teatr Dramatyczny staje się gospodarzem Festiwalu Festiwali Teatralnych Spotkania, który rozszerzając ideę Warszawskich Spotkań Teatralnych, zaprasza najlepsze przedstawienia zagraniczne, przywołując na swojej scenie niemal cały teatralny świat.


W styczniu 2008 roku Dyrektorem Naczelnym i Artystycznym zostaje Paweł Miśkiewicz.


W ciągu roku Teatr Dramatyczny organizuje autorski Międzynarodowy Festiwal Teatralny WARSZAWA CENTRALNA 2008: "Stygmaty ciała", tworzy projekt ODKRYTE/ ZAKRYTE, prowadzi liczne akcje teatralne i edukacyjne oraz co najważniejsze daje następujące premiery: Lulu na moście w reż. Agnieszki Glińskiej, Alicja w reż. Pawła Miśkiewicza, Borys Godunow w reż. Andrieja Mogucziego, wystawia także obiecujących reżyserów najmłodszego pokolenia m.in. Radosława Rychcika (Laodamia, Fragmenty dyskursu miłosnego); tworzy pola artystycznych eksperymentów, gdzie doświadczenie miesza się z odwagą.


Teatr Dramatyczny ma nadzieję, zachowując to, co najlepsze ze swej tradycji, stać się nieco bardziej niegrzecznym i choć trochę nowocześniejszym; okazać się "antywerystycznym, środowiskowym, intelektualnym".